Μία από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζω όταν εργάζομαι στο σπίτι και όταν ο γιος μου δεν απασχολείται από κάποιον άλλο, είναι όταν πρέπει να μιλήσω στο τηλέφωνο. Δεν συμβαίνει συχνά, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο είναι κυρίαρχο μέσο στην επικοινωνία πλέον αλλά παρόλα αυτά συμβαίνει. Εκείνη τη στιγμή διαλέγει να κάνει ό,τι μπορεί για να μου τραβήξει την προσοχή, τότε θυμάται να με ρωτήσει ένα σωρό πράγματα και να κάνει διάφορες σκανταλιές.
Έχω βρει μερικούς τρόπους να χειρίζομαι την κατάσταση που τις περισσότερες φορές αποδεικνύονται αποτελεσματικοί:
- Όταν χτυπάει το τηλέφωνο και βλέπω αριθμό που δεν ανήκει σε παππού, γιαγιά και λοιπούς συγγενείς και είναι κατά πάσα πιθανότητα για επαγγελματικούς λόγους, λέω στον γιο μου: σε παρακαλώ να κάνεις ησυχία γιατί η μαμά θα μιλήσει στο τηλέφωνο, δεν θα αργήσω και μετά θα παίξουμε. Φαίνεται ότι τον καθησυχάζει η συμφωνία εκ των προτέρων και πράγματι απασχολείται με κάτι άλλο ή κάθεται απλά δίπλα μου και ακούει.
- Αν βλέπω ότι είναι δύσκολο να τον πείσω ή αν ξέρω ότι η συνομιλία θα κρατήσει πολύ, επιστρατεύω τα μεγάλα μέσα, την τεχνολογία, και τον δελεάζω με ένα DVD. Αυτό είναι κάτι που χρειάζεται λίγο χρόνο και μέχρι να διαλέξει ταινία και να τη βάλουμε, το τηλέφωνο θα έχει σταματήσει. Απλά καλώ εγώ ξανά μετά από λίγα λεπτά.
Θυμάμαι βέβαια μια φορά που κλείστηκα στο μπάνιο για να καταφέρω να συνεννοηθώ με, σχετική και πάλι, ησυχία ενώ ο γιος μου έπαιζε απέξω μπάλα με τρομερό ενθουσιασμό. Ευτυχώς μιλούσα με μια πολύ καλή μου φίλη και συνάδελφο, διαφορετικά σε ένα πιο επίσημο τηλεφώνημα ίσως να μην εκτιμούσαν τον χτύπο της μπάλας πάνω στην πόρτα!
