Πολλές φορές έχουμε αναφερθεί σε δραστηριότητες και ιδέες που μπορούμε να εφαρμόσουμε ώστε να εργαζόμαστε συγκεντρωμένες στο σπίτι ενώ παράλληλα φροντίζουμε τα παιδιά μας σε διάφορα στάδια της ηλικίας τους. Η σημερινή ανάρτηση είναι ένα απόσπασμα από το She’s self employed, ένα σάιτ με περιεχόμενο στα αγγλικά, που απευθύνεται σε γυναίκες που είναι αυτοαπασχολούμενες, ελεύθερες επαγγελματίες ή διατηρούν τη δική τους επιχείρηση. Από όλες τις συμβουλές που μας δίνει για την αρμονική συνύπαρξη των παιδιών και της εργαζόμενης στο σπίτι μαμάς, ξεχωρίσαμε και παραθέτουμε αυτήν που πιστεύουμε ότι έχει τη μεγαλύτερη αξία και το καλύτερο αποτέλεσμα: να δίνουμε στα παιδιά την αμέριστη προσοχή μας.
Το ξέρω ότι ακούγεται αντιπαραγωγικό αλλά πιστέψτε με, δεν είναι! Μπορείτε να το διαπιστώσετε με τρόπο που θα σας δυσκολέψει, όπως συνέβη σε μένα ή μπορείτε να ακολουθήσετε τη μικρή συμβουλή μου.
Όταν ξεκίνησα να εργάζομαι με το πρώτο παιδί μου στο σπίτι, δεν κουνούσα στιγμή από το γραφείο μου. Η μικρή με τραβούσε από το χέρι για να με απομακρύνει από τον υπολογιστή μου κι εγώ εκνευριζόμουν καθώς έπρεπε να προλάβω τις προθεσμίες μου. Καθόταν δίπλα και μου έπιανε την κουβέντα, για θέματα της δικής της προσχολικής ηλικίας. Ύστερα από εννέα χρόνια, μπορεί να μην με τραβάει πλέον από το χέρι αλλά εξακολουθεί να έρχεται στον υπολογιστή και να μου αναλύει ό,τι της έρχεται στο μυαλό.
Κάτω από την πίεση να αντεπεξέλθω στους πελάτες μου, με κέρδιζε η ανυπομονησία μου ενώ τα παιδιά μου, μου έδειχναν καθαρά σημάδια ότι επιζητούσαν την προσοχή μου. Ήμουν μαλακή απέναντί τους όταν προσπαθούσα να τα αποφύγω ενώσω ήταν μικρότερα αλλά όσο μεγάλωναν τόσο πιο νευρικά τους απαντούσα να μην ανακατεύονται στη δουλειά μου.
Η προσπάθεια να στρέψω αλλού την προσοχή των παιδιών μου όταν εκείνα προφανώς επιζητούσαν τη δική μου, ήταν εντελώς αποτυχημένη. Και λέγοντας στα μεγαλύτερα παιδιά μου να με αφήσουν ήσυχη, το μόνο που κατάφερνα ήταν να τα πληγώσω. Έτσι λοιπόν άλλαξα στάση. Έκανα στην άκρη το άγχος μου και επέλεξα να δίνω στο παιδί μου την απόλυτη και αμέριστη προσοχή μου. Και με χαρά διαπίστωσα ότι, αν σταματούσα, τα κοιτούσα κατάματα και κουβέντιαζα μαζί τους, τότε κι εκείνα έφευγαν ευχαριστημένα. Αν διέκοπτα για να κάνω αυτό που ήθελε το μικρό μου επί 15 λεπτά, εκείνο ήταν πολύ πιθανό να συνέχιζε το παιχνίδι του ή τη ζωγραφική του μόνο του, αφήνοντάς με να επιστρέψω στη δουλειά μου.
Είναι φοβερό. Δεν μπορώ να πω ότι δεν υπάρχουν πια καθόλου στιγμές εκνευρισμού αλλά καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν μαθαίνουν κάποιους κανόνες για το πώς θα συνεννοούμαστε όταν και εκείνα είναι στο σπίτι τις μέρες που έχω δουλειά.
Θα βρείτε ολόκληρο το άρθρο με συμβουλές για εργαζόμενες στο σπίτι με παιδιά, στα αγγλικά, στην ανάρτηση με τίτλο Tips for Working with Kids at Home.
